Bali Baby

"Ben ik werkelijk in Bali", dacht ik bij mezelf toen ik, enigszins vermoeid, door de immer drukke straten van Kuta slenterde . Zo voelde het alvast niet aan! Sinds ik in het gezelschap van drie Fransen in Denpasar was aangekomen, had ik immers alleen nog maar gebroken Engels rondom me gehoord. (Iets waar het gros van de Australiers ook al een stel keien in bleken) Het leek alsof ik Australie nooit verlaten had...

Echt?

Nee natuurlijk niet!

In Australie boden  gemotoriseerde prostituees - waren het wel vrouwen? - me namelijk geen " sexie massaases" aan alsof het de normaalste zaak van de wereld was, trachtten ranzige mannen me niet naar een of andere hoerentent te lokken en herbergden de duistere steegjes geen drugsdealers die me, met een vette knipoog, "magic mushrooms" poogden aan te smeren. 
"Overdag tripjes naar de lokale rosse buurt en 's nachts naar de maan? Ok, in hun ogen was ik overduidelijk de typische toerist" Het feit dat ik de gang in mijn hotel deelde met twee bezopen Britten die om de haverklap enerzijds in het zwembad plasten of anderzijds een lokaal meisje "gebruikten" speelde duidelijk ook niet in mijn voordeel...

Kuta: een etterende puist op een anders zo prachtige eilandparel! Ik hield niet van deze plek! Te artificieel, te toeristisch, te veel Nederlanders, te marginaal, gewoon te... Lag het aan het gezelschap? Waarschijnlijk wel! Je bent snel uitgepraat als je zuiders gezelschap, onder invloed van een zak paddo's, minutenlang gefacineerd  zit te staren naar een of andere gebruikte condoom op Kutabeach. Ik miste Australie al een beetje...

"Een andere locatie kan wonderen doen", zei ik vastbesloten!
Ik nam afscheid van mijn gedrogeerd gezelschap - hun rode oogjes vertelden me dat ze het waarschijnlijk nooit zouden begrijpen -  en ik boekte een bootreisje naar de Gili Islands, ten noorden van Lombok. Gili Trawangan, een heus tropisch paradijsje en de grootste van de drie, zou mijn verblijf worden voor de komende week! Ik vond het onmiddellijk een fantastische ervaring! Geen auto's, geen scooters, enkel rinkelende paardenkarren die verdacht veel stront produceerden, sympathieke mensen en een bootlanding waarbij je, in ware "Expeditie Robinsonstijl" naar het parelwitte strand moest waden. "Amai, hier kon ik wel oud worden" 

Mijn voeten waren nog niet volledig  droog of ik was er al steevast van overtuigd dat het duikwereldje volkomen mijn "ding" zou zijn. Deze plek leefde gewoon op het ritme van de zee. Zalig!

Henry en Fiona, twee goedlachse " Sco'ish" kozen voor Big Bubble Dive School, Pierre beproefde zijn geluk bij de Zweedse vrouwtjes en ik besloot in zee te gaan met Manta Dive School. In vier dagen, en voor een heus vriendenprijsje, kon je alle kneepjes van het vak leren en jezelf een volwaardig duiker noemen. (??)

" Geen vragen stellen, gewoon doen Johannes!"

Samen met Suzanna, een 53 jarige Australische dame mocht ik mijn eerste belletjes blazen onder het waakzame oog van een overgewaaide Engelsman genaamd Ben. Schoolse lessen rond de duiktheorie waren duidelijk niet aan hem besteed en al snel stuurde hij ons het ruime sop in. Hoesten, schrapen, rochelen, maar met de eeuwige sigaret in de mond, legde Ben vakkundig - de man zoekt waarschijnlijk nog steeds naar een manier om zijn geliefkoosde kuchstokjes met zich mee te brengen onder water- op de boot de verschillende "divingspots" uit. Keuze genoeg hier gaande van eindeloze koraalriffen waar de schildpadden je gestaag voorbijzwemmen tot diepzeeavonturen naar een Japans schip van de Keizerlijke Vloot.

Papegaaivissen ofte "keunetandvisssen"

Een wandelende schoorsteen of niet, Ben wist echt wel wat hij deed en was werkelijk een geniale duikinstructeur met een scherp oog voor de kleinste zeeorganismen. 


Wie kan immers zeggen dat hij na vier duiken reeds:  

- schildpadden

- haaien
- murenen
- koraalduivels
- zeekatten
- anemoonvissen (Nemo)
- trekkervissen
- kogelvissen
- pijlstaartroggen
- papegaaivissen
...en zoveel meer heeft mogen zien??

Man, ik kan er niet over zwijgen! :-)

Een weekje duiken, snorkelen, relaxen met knallers van cocktails (raadde dat theorieboek het gebruik van alcohol niet af??...), toffe feestjes, leuke mensen,...
Aan alles komt een eind en na een dikke week voer ik met een klein hartje terug richting Kuta. Gelukkig zou mijn tweede bezoek volkomen anders zijn. 
De puist bleek uitgeduwd...