Rechts van me tokkelt Sarah ijverig op haar babylaptopje – EN IK MAG ZEKER NIET VERMELDEN WAAROM – links van me ligt Danniela, een Oostenrijkse berggeit, luidkeels met haar mond open te knorren.
En ik?
Ik mijmer terug naar een heerlijke tijd die ik met Ruben beleefde in Polen, meerbepaald naar een, bijna legendarische, treinrit richting Zakopane in het zuiden. Werkelijk in een gecompliceerd spinnenwebpatroon trachtte de machinist onze eindbestemming te bereiken. Was hij verdwaald, dronken of eenvoudigweg op zoek naar een Pools hoertje? Ik zou het niet weten… Een iets was wel duidelijk: Ruben zag het niet meer zitten want werkelijk eindeloos zaten we op dat snertding, net als op deze bus die een persoonlijke processie van Echternach lijkt te ondernemen. Nu, in een land waar de term “no worries” even frequent wordt aangehaald als een gewone “thank you” hoeven we ons inderdaad geen zorgen te maken. We geraken er uiteindelijk wel. 
Terug in Melbourne laten we onze plannen om de oostkust af te reizen al snel, letterlijk en figuurlijk, varen wegens aanhoudende overstromingen, cyclonen en ander natuurgeweld - ik was mijn botten toch vergeten - in Queensland. “Go West” is ons nieuw plan, en meerbepaald met Amy en Lennart, twee Nederlanders met gelijkaardige plannen. Het is trouwens ongelooflijk opvallend hoeveel klompendragers en Duitse worstendraaiers er wel niet ronddolen in deze regio - die sloebers plannen zeker een nieuwe invasie - en zoals enkel Nederlanders dit kunnen, weten deze twee uiteraard wat goedkoop en zuinig is. Lennert, een sympathieke knul met soms ietwat criminele ideetjes, liet ons kennis maken met “Goon Wine”. Wijn? ‘t Is te zeggen, het bevat “thraces of wine”. Kort samengevat: Goon is een vies rotzooitje dat smaakt zoals je het uitspreekt. Je dierlijke instincten komen spontaan boven - je begint ‘s nachts te grollen en te grommen – je verstand zegt STOPPEEEUUUNNN en toch,... toch drink je vrolijk verder. Wit, rood, rose? Maakt niets uit, alles smaakt hetzelfde. "Zeer slim Johannes om dit zooitje te drinken in combinatie met Lennarts bedorven 'worstjesvlees' (dit klinkt fout) ”, dacht ik bij mezelf. Resultaat: gigantisch misselijk en een bonkende kater de volgende dag. Spijtig, want “The Great Ocean Road”, "The Twelve Apostles" en het Nationaal Natuurpark "The Grampians" verdienden wat meer respect. Fantastische eindeloze landschappen, kronkelende wegen, een azuurblauwe oceaan die de schitterende kustlijn beetje bij beetje wegvreet,.... Amai, op zo'n moment besef je echt wel wat een klein landje als Belgie (!) mankeert: Natuur!
I love Australia...
