Cuz we’re in the business baby!

06.00 u, 12 januari. “Yess, eindelijk is het zover!!!”,dacht ik in mezelf toen ik me, na een weliswaar kort nachtje, moeizaam uitrekte in de zetel van mijn zus. “En duidelijk ook iets teveel  Duvels gedronken”, vertelde mijn bonkende kop.

Samen met Sarah vertrok ik die morgen richting Melbourne voor een 24 uur durende vlucht. Rechtstreekse verbindingen bestonden er duidelijk niet dus moesten we “noodgedwongen” een tussenlanding maken in het land van de kamelen en pyjamadragers zijnde Abu Dhabi (VAE). Graag had ik de schitterende pracht van deze kleine parel aan de Perzische Golf uitvoerig willen beschrijven: de eindeloze zandvlaktes, de diepblauwe zee, buikdanseressen die standaard te vinden zijn op iedere hoek van de straat,… Iets van gemerkt? Niets van Johannes. De wereld draaide rond en de nacht duidelijk ook. Dit nam echter niet weg dat ik toch iets kon merken van de lokale cultuur. Soms waande ik me werkelijk in een “duizend en één nachten” sprookje, waarin de gebronzeerde securityguards elkaar ieder moment in de haren konden vliegen met hun versgeslepen walkie talkies en iedere deur een “open sesame”-spraakcommando had. Groot was de teleurstelling natuurlijk wanneer er een monotoom “ping”-geluidje weerklonk. Mijn fantasie sloeg duidelijk wat op hol, hopelijk kon ik de volgende vlucht toch wat slaap meepikken.

Hoe klein dit stipje op de wereldkaart ook moge zijn, “kennis” van hollywoodvedetten hadden deze onderbroeklozen duidelijk wel. Sarah, het meiske kan er nu ook niets aan doen, heeft nu eenmaal een trek weg van Cameron Diaz, en dat was de lokale Ali Baba-cobelguard ook duidelijk niet ontgaan. “Cameron Diaz is in the house people” kraaide hij luid voor een honderdtal mensen. Ik: een brede grijns, Sarah: in no time zo rood als een rijp tomaatje. Weinig wisten we dat dit moment misschien nog in ons voordeel zou spelen.

Voordeel? Wel, twee uren later schoven we braafjes aan om een volgende vlucht te halen, meerbepaald een 13 uur durende hellerit richting Melbourne. Was de lokale beambte ook onder de indruk van onze look alike of vond hij mij gewoon een toffe knul? De echte reden waarom hij “economy class” op onze tickets doorkrabbelde en het in balpen verving door “business class” zullen we waarschijnlijk nooit weten. Ik geloofde er eerlijk gezegd dan ook geen fluit van dat dit zou slagen & stapte dan ook vrij onverschillig het toestel op.

“Seat 52A?”, “seat 41B?”, “seat 23D?”, … “SEAT 10D (de mijne)?” “Yess sir!”, “follow me sir!”, “hot towel sir?”, “glass of champagne sir?” “Fuuuuuuck, is dit echt?? Ik zit hier op de sjiekste vlucht van mijn leven met een vettig kopje haar en een pull waarin nog onmiskenbaar een stevige “kerstboomverbrandingsgeur” hangt. Ok, doe alsof je hier thuishoort Johannes! Trek je meest arrogante kopje van je leven, nip van die champagne alsof het de gewoonste zaak van de wereld maar doe er gewoon alles aan om in dit heerlijk vibrerend zeteltje te mogen blijven zitten!”

Business class? Ja, dat is wel mijn ding! Rechts van me genoot een sjeik van zijn glaasje whiskey on the rocks, links zag ik Sarah stevig klungelen met haar vers geperst wortelsapje. “You’ve spilled your juice? No problem”. Walkie talkies werden bovengehaald en een kleine twee minuutjes later kwam de cavalerie reeds aandraven met een verse zetelpamper. Keuze uit een 160tal films, spelletjes, muziek, telefoneren naar de grond,…alles was gewoon mogelijk in mijn kleine leefcapsule. “Hopelijk neemt hij een misse afslag”, dacht ik bij mezelf.

Een goeie 14 uur later raakten we de Australische grond. Rooddoorlopen oogjes, een strak buikje van teveel te eten, lichtelijk delirium van de (vele) glazen rum en zo slap als een drilpudding (ik had die nacht de rugmassage laten aanstaan) stapte ik, werkelijk, met pijn in het hart uit.

Melbourne by night! Druk, warm en bruisend. Er hing nog steeds wat regen in de lucht. Heerlijke geur. Vakantie!